Misz masz

 Nie odzywałam się ponad miesiąc. Nie wiem dlaczego zwlekałam. Na razie w tym poście przedstawię jakiś zarys życiowych aktualizacji.

Najważniejsza kwestia - przeprowadziłam się. Wynajęłam sobie mieszkanie i jestem z tego bardzo zadowolona. Mieszkam sama z kotami. W końcu mogę odetchnąć, pobyć sama ze sobą. Przede wszystkim skupić się na sobie. W listopadzie ostatecznie zakończyłam związek, który trwał jakieś 3 lata. To były dobre trzy lata. Pierwszy raz w życiu miałam naprawdę normalne życie. Pod wieloma względami nie mogłam trafić lepiej. Stabilizacja, rodzina partnera, która bardzo mnie lubiła - do dzisiaj jego tata odzywa się czasem do mnie. Miałam właściwie wszystko, o nic nie musiałam się martwić. Rozstaliśmy się w zgodzie, bez awantur. Po prostu stwierdziliśmy, że nie pasujemy do siebie. Sporo w tym jednak mojej winy, tak to czuję. Stwierdziłam, że nie jestem gotowa na normalne życie. Że nigdy go nie miałam tak naprawdę i nie potrafię, nie odnajduje się w takich warunkach. Już kiedyś o tym wspominałam - 2 lata temu odezwała się do mnie mężczyzna, którego kochałam prawdziwą, głęboką miłością. Trochę to patetyczne, być może. Ale to jedyna osoba, którą kochałam, żywiłam głębokie uczucie, głębokie przywiązanie. Może niektóre z Was pamiętają tę historię. Wspomnę tylko, że przez te dwa lata mieszkaliśmy w innych miastach. Widywaliśmy jednak dosyć regularnie, ale to była sinusoida. Powtarzające skrajne emocje. Był narcyzem. Takim prawdziwym, narcystyczne zaburzenie osobowości. W listopadzie podjęłam decyzję, że przeprowadzę się do "jego miasta". Rozpadło się szybciej niż mogłabym podejrzewać. Dokładnie ostatni dzień 2025 roku, w Sylwestra, na 4 godziny przed końcem roku. Ta znajomość wykończyłą mnie psychicznie, tak jak tylko facet z narcystycznym zaburzeniem osobowości potrafi. Nie ważne już co się stało tego dnia, ale w jednej chwili całe uczucie, całe przywiązanie opuściło mnie. Opuściło mnie uporczywe przekonanie, że bez tego człowieka nie wyobrażam sobie życia. Po prostu. Mam tylko nadzieję, ze zostawi mnie już w spokoju, nie będzie o sobie przypominał. Samej jest mi lepiej.

Teraz mieszkam sobie sama. Na szczęście praca daje mi niezależność. Mogę sobie pozwolić na wynajem chaty i życie bez wyrzeczeń, przymusowego oszczędzani i podobnych historii. Potrzebuję czasu dla siebie, żeby przede wszystkim w końcu poznać samą siebie, kim jestem, co chcę robić, jak spędzić życie.

A teraz co do istoty powstania tego bloga, czyli odchudzanie. Jak już udało się zejść do wagi 55 kg, tak zaprzepaściłam tę pracę. Ostatnio waga pokazuje 58-59 kg, więc to jest realna moja waga na dzisiaj. Nie mogę się pozbierać, zebrać, zmotywować, wytrwać. Od jakiegoś czasu wciąż próbuję, wciąż wracam do pozycji wyjściowej. Zaczynam od nowa i od nowa. Zapętlenie. Ale co innego robić jak nie próbować aż do skutku. Pamiętam, kiedyś też podejmowałam wiele prób aż za którymś razem zaskoczyło i schudłam 17 kg.

Poza tym, że próbuję być w deficycie kalorycznym, to zaczęłam ćwiczyć w domu. Wiecie, z takimi gumami. Robią robotę. Chciałabym regularnie, ale robię co mogę, kiedy mogę, kiedy mam siłę i na tyle ile to jest teraz możliwe. W lutym zrobiłam dopiero 6 treningów, takich 1,5 - 2 h. Nie zamierzam się biczować, wyrzucać samej sobie, że za mało, że nie tak, że nie daję rady. Po prostu próbuję i robię na ile się da.

O tych ćwiczeniach, o moim mieszkaniu rozpiszę się bardziej w następnym poście.

Niedługo nadrobię zaległości u Was. Mam nadzieję, że jeszcze jesteście, piszecie.

Do następnego!